"Sza en Allert", Auteur: Arno Setz
 (Netherlands)

 Verhaal:  Sza en Allert
Auteur: Arno Setz

‘Er was eens een lieve vrouw, Sza. Zij woonde in de Opbeekse vallei en was daar bekend om haar meterslange, blonde haar. Elke dag plukt Sza nieuwe bloemen voor haar man Allert. Een rooie, een blauwe en een gele. Vòòr Allert uit bed kwam, zette ze die op de keukentafel, zodat hij ze direct zou zien als hij zijn slaapkamer uitkwam. Dit deed Sza elke dag, want als de bloemen één dag stonden, verloren ze hun kleur, werden slap en gingen stinken.

Vandaag was een blijde dag, want Sza is jarig. Ze trok daarvoor haar witte jurk aan en liep naar de weide waar de bloemen stonden. Ze plukte een rode, een blauwe en een gele bloem èn als extra een witte. Vandaag was alles net even anders. De zon werd er vrolijk van en knipoogte naar Sza. De bloemen in de wei rondom het huisje, bogen voor haar, toen zij langskwam om hen te plukken.
“Neem mij Sza.“
“Hier ben ik Sza!” riepen ze haar toe.
Sza glimlachte. “Jullie zijn lief en willen mij plezieren, maar als ik jullie pluk dan is dat wel jullie dood, weet je dat?”
,,Ach Sza, wat weten wij nou van dood? Wij staan hier en dat is goed. Wij kennen het vallende licht van de nacht en de dauwdruppels die ons wakker kietelen in de ochtend. Wij kennen jouw stem die ons doet tintelen. Wij doen alles wat jij wilt, lieve Sza! Als wij iets voor jou kunnen betekenen, dan is dat ongetwijfeld mooier dan wat wij nu aanschouwen mogen.” “Tja” zegt Sza. “Jullie vertrouwen in mij is misschien groter dan jullie bloemenharten zouden moeten hebben.” Sza bezag alle kopjes die richting haar bogen en nam een besluit. “Vanaf vandaag kom ik jullie niet meer plukken. Ik laat jullie vrij om te groeien. Voor altijd!”
“Maar Sza?”
“Ja?”
“Ben jij dan nog wel gelukkig?”
“Blijf jij ons dan nog wel bezoeken Sza?”
“En blijf jij liedjes voor ons zingen?”
Ze beloofde het. “Ik doe alles voor jullie en zo niet, dan mogen mijn haren èèn voor èèn van mijn hoofd vallen” lachte Sza.

Sza ging weer naar huis. Het voelde goed hoewel het ook raar was om zonder bloemen thuis te komen. Allert zat al aan de keukentafel.
“Waar zijn de bloemen?” zei hij direct. Hij was niet gehumeurd.
“Ach lieve Allert, de bloemen zijn buiten. Ze zijn zo blij in het veld, dat ik ze heb laten staan.”
“Zo” zegt Allert met zo’n bedroefde stem dat Sza verstijfde, “dus de bloemen zijn belangrijker dan ik? Bloemen die wij zelf hebben gezaaid? Haal ze op!”
“Nee. Ik kan het niet doen. Het spijt me” zegt Sza. “Ik heb het de bloemen beloofd. We zullen zo verder moeten.” Allert zegt die dag, en de dagen daarna, geen woord meer.

Toen werd het huisje getroffen door zwaar noodweer. Het regende dagenlang zo hard, dat het leek alsof ze onder de zee woonden.
“Heb je nu je zin?” vroeg Allert. “Het is hier droefenis en donkerheid. Ik sterf van de kou zonder de rooie. Ik word kortademig zonder de blauwe. En zonder de gele zal het altijd donker in ons huisje blijven.
Sza zag hoeveel verdriet Allert had omdat zij hem geen bloem meer waard vond. Hij rilde, keek donker voor zich uit en ademde steeds zwaarder. Het regende maanden. Sza staarde uit het raam en Allert lag in bed. Toen stopte het noodweer, net zo plotseling als het begonnen was.

De deur van het huisje gng open. Sza stapte naar buiten. Ze had haar witte jurk aan en zong het lied ‘Daar is hij de man van de aardbeienboom’. Het was het lievelingslied van de bloemen. Ze staken de kopjes al omhoog en strekten de blaadjes naar haar uit.
“Leve onze prinses, die zoveel van ons houdt”, roepen ze uit met trillende stemmetjes. De rode bloost als hij haar ziet aankomen. De gele stottert stralen licht en de blauwe ademt de hemel strakblauw.
“Hallo!” klonk Sza uit de verte. “Nog even wachten ik ben er zo!”
Sza struikelde bij de bloemen neer.
“Oh Sza, ik wist dat je weer snel zou komen” schreeuwde de gele bloem.
“Iedereen wist dat” beaamde de rode.
“We scholen bij elkaar voor de regen” ging de blauwe verder. “Nu is het niet leuk, zeiden we tegen elkaar, maar straks komt Sza en dan is alles weer goed.”
“Zo is het jongens, alles komt goed” fluisterde Sza. Toen gebeurde er iets opmerkelijks. De haren van Sza begonnen één voor één uit te vallen. Ze zweefden naar beneden en viellen op de bloemen.
“Sza! Je haar! Het valt eraf!
Wat gebeurd er Sza?” 
Sza deed niets. Ze voelde niets, hoewel er tranen over haar gezicht rolden. Al gauw was de hele weide bedekt onder haar lange blonde haren.
“Help ons Sza” klonkt het gesmoord.
“Wij krijgen geen licht meer” riep de gele.
“We krijg geen lucht meer” schreeuwde de blauwe.
“We krijg het zo koud Sza” klonkt de rooie gesmoord.

Toen werd het stil.
Het licht viel naar beneden. De nacht kwam op.
In de verte liep Sza met een kaal hoofd. Thuis zette ze de rode, de blauwe en de gele in een vaas. Ze zag hoe de kleur langzaam uit de bloemen stierf.
Allert was weer blij. Ze vergaten het noodweer en ze leefden nog lang en gelukkig.

"Sza en Allert", Auteur: Arno Setz
 (Netherlands)  info@arnosetz.nl