"True love does never end", Ryanne Pisa (Netherlands)

True love does never end

Ik lag opgerold in mijn bed, de stekende pijn die ik voelde werd erger en erger, de verstikkende waarheid druppelde als gif door mijn aderen, terwijl duizend beelden tegelijk door mijn hoofd schoten. Hoe hij me streelde, hoe hij me liefkoosde en nog het meest de avond voor het verraad, die gedachte alleen al  leek mijn  botten te versplinteren en mijn haar uit mijn hoofd te rukken. Hoe kon hij? Die avond daarvoor had hij nog gezegd hoeveel hij van me hield, hoe graag hij met mij wilde verder leven. Het drong tot me door dat hij me ontmaagd had, hoeveel geluk en liefde had ik toen gevoeld en hoeveel pijn en verdriet nu. Wat was de reden dat ik nog doorleefde? Mijn geest was gestorven op de avond dat ik hem met iemand anders zag. Die avond was mijn hele leven ingestort, ik was dood gegaan. Het enige wat nog door leefde was mijn lichaam, waarom nam Hij me niet gewoon mee? Ik wilde weg van deze wereld, weg van mijn lichaam en weg van die alles verdovende pijn, waarvoor had mijn leven nog zin? Waarom had God geen medelijden? Ik sloeg mijn armen om me heen en hete tranen stroomden gestaag over mijn wangen. Ik voelde zijn mond tegen de mijne, zijn armen om me heen, de geur van zijn lichaam en zijn warme adem. Ik voelde nog steeds de liefde die ik voor hem had en altijd zou hebben. Ik beleefde het moment opnieuw dat hij me hoop gaf, dat hij me liefde schonk. Steken pijn drongen door tot mijn hart en bonkende hoofdpijn overviel me, het enige waarvan ik me nog bewust was, was het feit dat ik hem nog steeds voor me zag, dat ik nog steeds van hem hield en dat vreemde knagende gevoel in mijn maag.

De nacht was als een hel, de maan straalde een vreemdsoortig rood licht uit en het knagende gevoel in mijn maag werd dringender en dringender. Ik werd me er bewust van dat ik naar buiten wilde, dat ik mijn verdriet wilde delen met de wind, mijn levensverhaal wilde vertellen aan de maan en dat ik de aarde wilde laten meevoelen met mijn pijn. Ik stond op en ontgrendelde mijn deur, terwijl het moeilijk was om overeind te blijven, de steken van pijn staken nog steeds als speren door mijn hart en mijn spieren waren slap en levenloos. Toen ik in de gang liep keek ik in de spiegel, maar het drong niet tot me door dat ik dat was, de enige gedachte die in me opkwam was dat zo een lichaam zonder ziel er uit moest zien. Ik had vroeger altijd verhalen gelezen over meiden die een gebroken hart hadden. Toen dacht ik nog dat ze overdreven,  nu voelde ik hetzelfde, alleen dan een miljoen keer erger. Ik strompelde het pad af, terwijl de rode maan vol medelijden mijn donkere pad belichte. De wind probeerde me te troosten door zachtjes in mijn gezicht te waaien. De regen leefde met me mee en liet zijn zachte motregen voor me neervallen ten teken dat hij me begreep, de aarde liet zijn planten wuiven en zijn dieren langzaam mee huilen met de pijn die ik voelde. De nacht leidde me verder en verder, weg van het huis, dat ik niet zag als iets van mijzelf, maar als een vage herinnering van mijn leven zonder hem. Auto’s raasden langs me heen en honden blaften, maar geluid hoorde ik niet, alleen de wind die mijn naam riep, om me aan te moedigen om verder te lopen. Niet  wetend waar ik heen ging volgde ik het licht van de maan die me naar een kruispunt leidde. Zonder op het stoplicht te letten strompelde ik door. Auto’s toeterden, maar het drong niet tot me door dat ik daar liep; Alleen mijn lichaam liep door, een leeg omhulsel van iets dat ik ooit geweest was, een geschenk van God, die helaas de verkeerde had uitgekozen om te leven. Op dit moment zweefde ik rond, op zoek naar het enigste dat me hier nog in leven hield, opzoek naar iets  dat ik maar niet kon vinden. Een auto toeterde hard en ik keek verschrikt op recht in de ogen van de automobilist. Een schok van herkenning ging door mijn lichaam heen, het knagende gevoel hield abrupt op. Op dat moment begreep ik het. Alsof het licht me had aangeraakt keerde ik met een schok terug in mijn lichaam. Ik begreep dat het laatste wat ik nog wilde doen was hem zien. Voor de aller-allerlaatste keer, om zijn gezicht te zien, voordat het allemaal over was. Ik wist  dat de eerste keer dat ik hem zag die steek van pijn geen toeval was. Mijn lichaam wist van te voren, dat hij mijn dood zou worden. Maar ik vond het niet erg. Ik was blij dat hij me zijn liefde had geschonken en dat hij me gelukkig had gemaakt. Ik was blij dat me eindelijk een leven had gegeven, een eigen wereldje; alleen voor ons twee. Op dat allerlaatste moment voelde ik geen pijn of verdriet, zoals de laatste tijd het geval was. In plaats daarvan voelde ik me blij, ik was gelukkig. Ik voelde dat dit het moment was, dat ik nu vrij was, terwijl ik recht in de ogen keek van mijn eerste en laatste liefde; mijn dood.
Het laatste wat ik dacht was het versje dat ik lang geleden gehoord had:


 Hold my hand as I say goodbye
Please wipe the single tear falling from my eye
Don’t feel guilty you have done no crime
Just say the words “I LOVE YOU” for the very last time.

"True love does never end", Ryanne Pisa (Netherlands) x-ry-x@live.nl